Enn einn múslimskur innrásarseggur.

Enn einu sinni eru einhver hulin og falin glæpasamtök, - einhversstaðar úti í heimi, - að senda enn einn múslima Arabann til Íslands til þess að níðast á hjálpsemi og kurteisi Íslendinga.

Það hljóta allir að geta séð að hér er um að ræða skipulagða glæpastarfsemi. Fyrst er sendur einn eða tveir og kannað hversu langt sé hægt að ganga í lýgi og frekju. Það er kannað hversu undanlátssamir og auðtrúa þeir séu, tollgæslumennirnir og þeir embættismenn sem annast málefni innflytjenda.

Ef sýndur er veikleiki og undanlátssemi, þá er gengið á lagið og fleiri múslimar sendir, einn af öðrum.

Ég held að öllum sé það vel ljóst að svona lagað getur ekki gengið, - þetta brjálæði verður að stöðva.

Íslendsk stjórnvöld verða að sýna þann kjark og þor, að senda alla þessa lögbrjóta og lygara úr landi, og það strax, ... það er ekki eftir neinu að bíða.

Þessa innrás múslima verður að stöðva, ... hvað sem það kostar.

Sjötti ungi hælisleitandinn

Semja þarf frumvarp til afnáms núverandi kvótalaga.

Hin nýju lagafrumvörp um fiskiveiðar, - ef samþykkt yrðu, - myndu verða stórt skref til þess að koma á algjörum kommúnistma á Íslandi, - að mínu mati.

 

Eitt fisktonn úr hafinu er visst verðmæti, og það hefur sitt sölugildi. Þótt fiskurinn sé fullunninn hér í landinu, í besta gæðaflokk til útflutnings og selt þannig, þá er það hið mesta í peningum,  sem hægt er að fá fyrir fiskinn. Og meira er ekki hægt að fá greitt fyrir vöruna, - sama hvernig sem reynt er.

 

Og ekki breytir það neinu, um verðmæti aflans, þótt lögð séu á vöruna alls kyns kvótaleigugjöld, skattar og veiðigjöld, - af hálfu ríkisins, - hvort sem það er nú gert fyrirfram, eða eftir á. Verðmætið vex ekki við það. Það er alveg sama hversu oft menn reyna að slá höfðinu við steininn, það er ekki hægt að fá meira út úr útgerð, heldur en andvirði aflans sem veiddur er.

 

Ríkið, eða ríkissjóður, á ekki fiskinn í sjónum og getur þar með ekki, - að mínu mati, - gefið sumum veiðileyfi og öðrum ekki. Landsmenn allir eiga auðlindina í hafinu og það hafa allir jafnan nýtingarrétt.

 

Sem sagt; ... það hafa allir jafnan rétt til sjósóknar.

 

Núverandi fiskveiðilög, - eða kvótalögin, - verður að afnema, og það strax. Alþingismenn sem hafa svipaðar skoðanir verða að semja frumvarp til laga, þar sem kvótalögin eru afnumin og sjómönnum veitt sitt sjálfsagða frelsi til sjósóknar, ... að sjómenn endurheimti sitt frelsi sem þeir hafa haft í þúsund ár.

Á að kjósa um kvótafrumvarpið?

Yfirgangur ESB.

Þessi Evrópustofa á ekkert erindi til Akureyrar, að mínu mati.

 

Það er með eindæmum frekjan í þessu ESB-liði, að setja upp hér á Íslandi áróðursstofur í þeim tilgangi að reyna að heilaþvo almenning, ... reyna að ginna fólk til þess að halda að það sé eitthvað jákvætt fyrir Íslendinga að ganga inn í þessa kommúnistasamsteypu sem kallast Evrópusambandið, eða "European Union" (EU).

 

Langmestur meirihluti Íslendinga vill að landið verði frjálst og fullvalda, eins og það hefur verið í raun og veru í þúsund ár, og þótt ástandið, efnahagslega, hafi ekki verið sem skyldi undanfarið, þá vilja menn ekki láta það beygja sig.

 

Né heldur vilja menn láta það glepja sig til þess að afsala fullveldinu. Gildir einu þótt reynt sé að ginna fólk með gylliboðum um, - "gull og græna Evrópu skóga", - Íslendingar láta ekki gabba sig.

 

Allar framfarir í landinu hafa Íslendingar unnið sjálfir, sumpart með hjálp góðra manna erlendis frá, en ég held að Íslendingar hafi ávalt endurgoldið allt sitt, að fullu.

 

Og eins verður það í þetta sinn. Íslendingar munu sjálfir endurreisa sinn efnahag og halda sínu fulla sjálfstæði, ... og munu aldrei ganga í þetta ESB.

Evrópustofa opnuð á Akureyri

Hvers vegna ekki, ... 100% skatt á aflaverðmætið ?

Hin nýju lagafrumvörp um fiskiveiðar, - ef samþykkt yrðu, - myndu verða stórt skref til viðbótar til þess að koma á algjörum kommúnistma á Íslandi, - að mínu mati.

 

Eitt fisktonn úr hafinu er visst verðmæti, og það hefur sitt sölugildi. Þótt það fisktonn sé fullunnið á löndunarstað í besta gæðaflokk til útflutnings og selt þannig, þá er það hið mesta í peningum,  sem hægt er að fá fyrir þetta fisktonn. Og meira er ekki hægt að fá greitt fyrir þetta tonn af söluvöru, - sama hvernig sem reynt er.

 

Það breytir engu um verðmæti aflans þótt lögð séu á vöruna alls kyns kvótaleigugjöld, skattar og veiðigjöld, hvort sem það er gert fyrirfram, eða eftir á. Verðmætið vex ekki við það. Það er alveg sama hversu oft menn reyna að slá höfðinu við steininn, það er ekki hægt að fá meira út úr útgerð, heldur en andvirði aflans sem veiddur er.

 

Og hversu langt á að ganga í skattlagningu, ... 100%, ... ?

 

Ríkið, eða ríkissjóður, á ekki fiskinn í sjónum og getur ekki gefið sumum veiðileyfi og öðrum ekki. Landsmenn allir eiga auðlindina í hafinu og það hafa allir jafnan nýtingarrétt, - að mínu mati.

 

Sem sagt; ... það hafa allir jafnan rétt til sjósóknar.

Alvarlegir gallar á frumvarpinu

Dagur Leníns, ... dagur heiðninnar.

Þegar Lenín náði öllum völdum í Rússlandi, þá fyrirskipaði hann að allt land, - skógar, vötn og auðlindir, - væru eign ríkisins. Þá var fólki bannað að veiða villt dýr sér til matar og stór landssvæði voru alveg lokuð fólki, mönnum var sem sagt stranglega bannað að stíga fæti inn á þau svæði. Og  þrátt fyrir mikla fátækt í Rússlandi var fólki bannað að nýta auðlindir landsins, sér til bjargar.

 

Fyrsti "græni dagurinn" var svo haldinn þann 22, apríl 1970 á 100 ára afmæli Leníns, eins hins mesta ómennis sem uppi hefur verið. Þá var græna dulan, hinn græni fáni heiðninnar, dreginn að húni. Siðan þá hefur verið reynt með öllu mismunandi móti að fá fólk til þess að blóta hinn heiðna guð, "náttúruguðinn". 

 

Sá sem stóð fyrir þessum fyrsta "Græna degi" í Bandaríkjunum var kommúnisti sem hét Ira Einhorn og vildi hann eigna sér að vera upphafsmaðurinn að þessum fyrsta græna degi. Sá hinn sami flúði svo seinna til Frakklands eftir að hafa lamið til bana unnustu sína.

 

„Hreinsað“ til við Shell

Gefið sjómönnum frelsi, - og afnemið kvótalögin.

Það er enginn vafi í mínum huga að það er hið brýnasta mál allra mála á Íslandi í dag að afnema kvótalögin og í framhaldi af því að gefa sjómönnum sín fornu réttindi til veiða.

 

Kvótalögin hafa gefið fáeinum útvöldum einkarétt til fiskiveiða, en öðrum er skákað út. Kvótalögin hafa innleitt kommúnistma í íslenskt atvinnulíf með gróflegri mismunum milli manna, útgerða og sveitarfélaga. Útgerðarbæjirnir visna, en Reykjavík blómstrar með útþennslu ríkisstofnana, - allt beinlínis í samræmi við uppskrift kommúnistmans.

 

Hin nýju lagafrumvörp um fiskiveiðar, - ef samþykkt yrðu, - myndu verða stórt skref til viðbótar til þess að koma á algjörum kommúnistma á Íslandi, - að mínu mati.

 

Eitt fisktonn úr hafinu er visst verðmæti, og það hefur sitt sölugildi. Þótt það fisktonn sé fullunnið á löndunarstað í besta gæðaflokk til útflutnings og selt þannig, þá er það hið mesta verðmæti sem hægt er að fá fyrir þetta fisktonn. Og meira er ekki hægt að fá í peningum fyrir þetta tonn af söluvöru, - sama hvernig sem reynt er.

 

Það breytir engu um verðmæti aflans þótt lögð séu á vöruna alls kyns kvótaleigugjöld, skattar og veiðigjöld, hvort sem það er gert fyrirfram, eða eftir á. Verðmætið vex ekki við það. Það er alveg sama hversu oft menn reyna að slá höfðinu við steininn, það er ekki hægt að fá meira út úr útgerð, heldur en andvirði aflans sem veiddur er.

 

Ríkið, eða ríkissjóður, á ekki fiskinn í sjónum og getur ekki gefið sumum veiðileyfi og öðrum ekki. Landsmenn allir eiga auðlindina í hafinu og það hafa allir jafnan nýtingarrétt, - að mínu mati.

Hart tekist á um kvótann

Leiga væri einnig landráð.

Að mínu mati þá kemur aldrei til greina að selja eða leigja Kínverjum eitt eða neitt af Íslandi.

 

Kommúnista-Kína er á bak við allar þessar hugmyndir og ég tel, að hvort sem um er að ræða sölu eða leigu á jarðnæði á Íslandi, þá tel ég að slíkar fyrirætlanir væru hrein og bein landráð, hvernig svo sem á það er litið.

 

Íslendingar hafa átt góð viðskipti við Kína en þarna er um allt annað að ræða en eðlileg viðskipti. Nægir þar að benda á innrás Kina í Afríku.

 

Ég vil eindregið vara menn við öllum þessum fyrirætlunum Kínverja.

Huang að semja um langtímaleigu

Öskjugosið 1961.

Það virðist nokkuð ljóst að það hefur hitnað undir Öskjuvatni, sem hefur brætt af sér allan ís, og því sýnist mér að það gæti orðið nýtt gos á næstunni.

 

Og þar sem farið er að tala um hugsanlegt nýtt gos í Öskju, þá rifjast upp fyrir mér gosið árið 1961.

 

Í fyrri hluta október 1961 fékk ég beiðni um að fljúga með menn til þess að leita að kindum á afréttinni norður af Mývatnssveit og Bárðardal. Nokkru seinna komu þrír leitarmenn, til Akureyrar, sem kunnugir voru á afréttunum. Veðrið var bjart og mjög gott til leitar og flugum við yfir allt svæðið sem leitarmenn vildu skoða. Fundu þeir margar kindur og lömb og skráðu hjá sér hvar þær væri að finna.

 

Við enduðum leitina nálægt Vatnajökli skammt frá Öskju og var því ákveðið að fara til baka yfir Öskjuna. Þegar ég  hækkaði  flugið og við sáum yfir Öskjuna, þá sá ég gufustrók í miðri hraunbreiðunni norðan við Öskjuvatnið. Ég hafði ekki séð þetta áður því þarna hafði bara verið köld hraunbreiða. Flaug ég því í nokkra hringi yfir svæðinu, til þess að skoða þetta betur. Þá sá ég að ofan á hrauninu rann lækur til vesturs frá gufustróknum og var kominn, á að giska, um fimmtíu til hundrað metra. Ég setti á mig hvar lækurinn endaði og fylgdist með honum í nokkrar mínutur í viðbót. Þá sást mjög greinilega að lækurinn var að renna lengra og lengra eftir hrauninu.

 

Það var því augljóst að jarðvatn var að spítast þarna upp úr sprungu og hefði byrjað fyrir örstuttu, eða sennilega innan við klukkustund. Það var enginn vafi í mínum huga að þetta væri upphaf að eldgosi og að við sem sáum þetta væru einu mennirnir sem hefðu séð allra fyrstu merkin um upphaf að eldgosi.

 

Eftir flugið hafði ég samband við blöðin og sagði frá hvað við hefðum séð en enginn lagði trúnað á það. "Þetta er bara gufuhver sem hefur alltaf verið þarna", sögðu menn.

 

Þá hafði ég samband við Sigurð Þórarinsson jarðfræðing en hann taldi að þetta gæti verið alveg rétt hjá mér. Sagðist hann ætla strax á bíl upp í Öskju til þess að gera sínar athuganir. Hann var kominn þangað á öðrum eða þriðja degi, en þá hafði veður versnað mikið. Komin var norðanátt með slyddu og hríð í Öskjunni, allt þakið bleytu og snjó. Sigurður sá því hvergi hvar gufan hafði komið upp og varð hann því frá að hverfa.

 

Hríðarveður hélst næstu daga og sá hvergi til fjalla. Þá kom frétt frá flugvél sem var á flugi nálægt landinu að þeir sæju mikinn skýjabólstur stíga hátt upp úr skýjabreiðunni. Þetta væri annaðhvort þrumuveður eða eldgos sögðu þeir.

 

Þarna var það þá byrjað af fullum krafti Öskjugosið sem við höfðum "fundið" ásamt með kindunum í fjárleitinni. Slæmt var hversu óhagstætt veðrið var þessa daga, en ég er viss um að Sigurður Þórarinsson hefði verið þarna allan tímann og fylgst með undanfara og upphafi gossins, ef veðrið hefði verið hagstætt.

Vísindamenn rannsökuðu Öskjuvatn

Auðlindina til baka, - eða vaxandi ófrelsi ?

Það væri fróðlegt að vita hvort Grímur Atlason sé því fylgjandi að leggja niður kvótakerfið og koma á frelsi til fiskiveiða.

 

Og hvað um fólkið í Bolungarvík, - hvað um bæjarstjórnina í Bolungarvík, - er einhver áhugi þar á bæ fyrir því, í raun og veru, að afnema kvótakerfið og veita mönnum á ný sinn fulla rétt til sjósóknar ?

 

Mér virðist, satt að segja, að það sé sáralítið tekið undir það sjónarmið.

Og ef menn taka ekki undir kröfur um að leggja niður kvótakerfið, - ef almenningur, sjómennirnir taka ekki undir þessar kröfur, - við hverju eru menn þá að búast ef menn þora ekki að láta í sér heyra ?

 

Er ekki kominn tími til þess að sjómenn og þeir aðrir sem vilja afnema kvótakerfið, - að þeir sameinist og stofni félög til þess að berjast fyrir rétti sínum ?

 

Grímur segir að eihverjir hafi gómað auðlindina og hafi hlaupið í burtu með hana á silfurfati. Það er vafalaust nokkuð rétt lýsing hjá honum. En eru einhverjir menn svo einfaldir og barnalegir að halda að þeir hinir sömu sem náðu undir sig auðlindinni og hlupu í burtu meða hana, að þeir komi hlaupandi til baka til þess að skila auðlindinni til réttra eigenda ?

 

Svari nú hver fyrir sig. En hver á þá auðlindina, - fiskinn í sjónum ?

 

Að mínu mati þá er það þjóðin sem slík sem á fiskistofnana í íslendskri lögsögu, allir íslendskir ríkisborgarar eiga nýtingaréttinn og þurfa ekki að borga neinum fyrir þann rétt,, en sá sem leggur út fyrir útgerðarkosnaði og fær fisk á sinn öngul, - sá hinn sami á þar með þann fisk og aðrir ekki. Hann getur svo ráðstafað fiskinum að vild - (t.d. selt hann) - og notað svo andvirðið til þess að greiða útgerðarkosnað, laun og skatta.

 

Og fiskurinn er nákvæmlega þess virði sem fyrir hann fæst, og meira ekki. Breytir engu þótt búnar séu til einhverjir skattar eða veiðileyfagjöld eða kvótagjöld. Verðmæti fisksins vex ekki við það, en verðmætið helst nákvæmlega óbreytt.

Auðlindin afhent á silfurfati

Veiðileyfagjöld ? ... Ofsköttun eða frelsi ?

Ég verð nú að viðurkenna, að ég sjálfur hefi lítið vit á sjómennsku. Eina "vitið" sem ég hefi á fiskiveiðum er það sem ég les og læri af hinum ýmsu fréttum og af því dreg ég svo mínar ályktanir. Hvort mínar ályktanir eru rangar eða réttar verða svo aðrir að dæma um. Svo og auðvitað, þegar staðreyndir koma í ljós sem sína fram á hið rétta.

 

Að mínu mati, þá er brýn nauðsyn að afnema þessi svokölluðu "kvótalög", og að íslendskir sjómenn fái frelsi til fiskiveiða. Hvað er það sem mælir á móti því að afnema að fullu og öllu þessi svokölluðu kvótalög ? Geta einhverjir gefið svör við því ? Og svo þarf, að mínu mati, að strika út allar hugmyndir um veiðileyfagjöld.

 

Samkvæmt fréttum að dæma, þá virðist svo, að það hafi nú hin síðustu ár, orðið ofurfjölgun í þorskstofninum og fleiri fiskitegundum. Ef sú er raunin þá getur hver maður skilið, að afleiðingar þessarar offjölgunar eru svo þær, að þorskurinn og annar fiskur étur upp allt tiltækt æti, síli, loðnu og annað það sem fiskur og sjófugl nærist á.

 

Er það ekki einmitt líklegt, að það sé skortur á æti í hafinu sem svo veldur því að sjófuglunum fækkar ? Ef svo er í raun, er þá ekki hætta á því að  þar næst geti orðið bráðafellir í þorskstofninum og öðrum fiskitegundum, vegna fæðuskorts - sem er þá jafnframt, hugsanlega aukinn vandi að einhverju leiti vegna vanveiða ? Jafnvel að stór hluti þorskstofnsins geti hugsanlega drepist á stuttum tíma, vegna fæðuskorts ? Hvað gerist þá, ... hvernig mun Alþingi bregðast við því ?

 

Innrás makrílsins inn á Íslandsmið er sennilega af sömu ástæðum. Að því að manni skylst, þá eru á heimaslóðum makrílsins í gildi sömu "skömmtunar- og sparnaðar veiðikerfin" og eru notuð á Íslandi, - (þ.e. geyma fiskinn í sjónum þar til seinna, eða í nokkur ár, en þá hafi það leitt til þess að stofninn hafi stóraukist og þá má að veiða meira).

 

Í 30 ár er búið að "spara" fiskinn í sjónum til þess að auka stofninn. Það hlýtur að vera komið að því að stórauka veiðarnar og taka út eitthvað af "sparnaðinum", - og það strax í dag, en ekki einum degi síðar.

 

En að mínu mati, þá er sáralítið, og í reynd allt of lítið veitt af þessum makríl á heimaslóð. Afleiðingin er offjölgun og makríllinn étur upp allt æti á heimaslóðum. Mér virðist að síðan fari makríllin af stað til annara hafssvæða í ætisleit, - það er að segja inn á Íslandsmið, - samkeppnin um ætið verður enn harðari, - og hugsanlega með slæmum afleiðingum.

 

Mitt álit er að það eigi nú þegar að tvöfalda veiðar á þorski, (og taka út 30 ára sparnaðinn og vextina í 30 ár), og að ekkert hámark verði á veiðum á makríl.

 

Hvers vegna er þessum útgerðum, - sem eiga "kvótana" - ekki leyft, og hvattir til þess, að tvöfalda sínar veiðar ? Hvað er á móti því ? Maður skildi ætla að þeir yrðu ánægðir með það, - og að ekkert "veiðigjald" eða kvótagjald verði tekið af þessari aukningu.

 

Þá verði öllum sjómönnum veitt fullt frelsi til veiða á færi, ... og ekkert hámark.

 

Auðlindagjaldið ? Ætla þessir sem vilja leggja á auðlindagjald "fyrirfram" - (þ.e. Alþingi og ríkið) - að "skaffa" fiskimönnum peninga fyrirfram og taka þátt í kosnaði fyrirfram og borga hluta af kosnaðinum, til þess að styrkja sjómenn, svo þeir geti róið til fiskjar og veitt fiskinn sem þeir, sjómennirnir, eiga sjálfir í hafinu ?

 

Gagnlegur fundur að baki